Je voelt het allemaal en je omgeving lijkt het niet te merken. drukte in de winkel, die flikkerende lamp op kantoor, de non-stop prikkels, de onuitgesproken spanningen tussen mensen. Alles komt “binnen” Je doet je best, je lacht beleefd en vanbinnen loop je leeg. En dan thuis… Moe. Overprikkeld!

Je staat voortdurend 'aan'. Je analyseert tot in de kleinste details. Die ene blik, die stilte "wat bedoelen ze?" Je voelt je buitengesloten. Je probeert te voldoen aan wat je denkt dat er van je verwacht wordt: "Wie ben ik nu zelf nog?" Het maakt je onzeker, verdrietig en boos: Je vraagt geen hulp: "Hoe doe je dat ?"

Je tranen duw je weg. Je collega zegt je iets en je voelt je aangevallen. Tegen de tijd dat je iets uit je mond krijgt, is het moment alweer voorbij. Je woorden blijven steken en je krijgt regelmatig te horen: “Overdrijf niet”. Je bent moe van het proberen uitleggen. Jouw verhaal is altijd net te veel. Je kunt nergens écht terecht, zonder te horen: “Iedereen is wel eens moe.”

Je hebt een systeem, een volgorde, een manier waarop dingen werken. Je favoriete app die ineens anders is. Je kende alle details in datgene waar je jaren mee werkte. Je vaste winkel is omgebouwd en je favoriete muesli is nu een zoektocht. Anderen lijken het gemakkelijk op te pikken. Jij niet. Jij raakt in paniek, alles door elkaar in je hoofd: “Kom op, zo erg is het toch niet?” net dan die ene zin, nog meer chaos: “Ik ben het probleem”

Drukte op straat, plotse verandering in je plannen, een uitnodiging voor een etentje: “Wat zeg je?” “Waar mag je zitten?” ” Wat als ik niet weet wat te vertellen en ik stil word?”, ze slorpen je leeg. Je wil er wel bij horen, maar hoe harder je probeert, hoe vermoeider je raakt. Men noemde je al eens “een rare” tot iemand zei: “Misschien is het autisme?” Stil, subtiel, niet zichtbaar aan de buitenkant. je vraagt jezelf af: “Altijd aanpassen, hoe lang houd ik dit nog vol?”